Op zaterdag 5 oktober j.l. had ik het geluk om de Fluwelengrot te bezoeken buiten de toeristen uren. Dit in het kader van de SOK dwaaldag.

De Fluwelengrot is, mede door zijn zeer bewogen geschiedenis, een zeer interessante groeve. Samen met de gemeentegrot zijn beide groeves er toch wel verantwoordelijk ervoor dat Valkenburg met recht een ‘Mergelstad’ genoemd mag worden. Beide groeves trekken jaarlijks duizenden bezoekers en dat

Vanaf 19:30 uur mochten wij de groeve bezoeken, maar om 19:15 waren de eerste enthousiastelingen reeds aanwezig om als eerste naar binnen te gaan. Uiteindelijk hadden we maar tot 24:00 uur de tijd en dan is toch haast geboden als je ‘alles’ wilt zien. Het is natuurlijk fantastisch om hier eens rond te lopen zonder dat de gids je vraagt om aub door te lopen. We hadden nu alle rust om opschriften te bekijken en te fotograferen. Het is gewoon fantastisch om buiten deze groeve op je eigen houtje te verkennen.

Zelf zou ik graag de ‘geheime’ vluchtgangen van het  Kasteel van Valkenburg willen zien – deze werden in de dertiger jaren van de vorige eeuw teruggevonden (ze waren gevuld met puin). Via deze gangen kon men vanuit het kasteel via de diverse uitgangen van de fluwelengroeve in tijd van nood toch aan voorraden komen en eventueel de vijand in de rug aanvallen.

De vluchtgang loopt stijl omlaag ter hoogte van de dwingel (Dit was de droge gracht die het kasteel aan deze kant beschermde) – reden hiervoor was dat de dwingel in vroegere tijden nog een stuk dieper was. De gangen hebben iets geheimzinnigs, je verwacht eigenlijk elk moment een geharnaste ridder (Walram wellicht) tegen te komen.
In de vluchtgang vind men diverse kortere zijgangen die waarschijnlijk gebrukt werden als ‘luistergang’.

Als men vanaf de ingang na een 50 meter rechts aanhoud komt men bij de ingestorte doorgang naar gemeentegrot uit. Men kon hier vroeger doorlopen (onder de Daalhemmerweg door) naar de Gemeentegrot. Er staan hier nog diverse pijlen op de muur die deze doorgang aangeven.

Iets verder aan de linkse kant vind men een kapel. Ondanks het feit dat deze niet zo oorspronkelijk is als men wil doen beloven is het in mijn ogen een juweel van een kapel. Het heeft iets heel mystieks om hier in het schemerlicht van mijn lamp al die mooie kerkelijke opschriften te zien. Ik heb hier dan ook ruim de tijd genomen om foto´s te maken. Er werd deze avond zowiezo zeer veelvuldig gefotografeerd (zoals ook in de fotoslide onder aan deze pagina te zien is).

Iets verder terug ligt trouwens de echte ‘kapel’ – niet zo groots en niet zo spectaculair, maar hier hebben werkelijk enkele meisjes in het geheim voor het eerst de communie gedaan.

In een andere verlaten hoek van de groeve vind je de zogenaamde ‘Amerikaanse kapel’ – hier staan enkele teksten op de muur ter nagedachtenis van in de oorlog omgekomen soldaten.

Wat ik zeker niet moet vergeten is een woord van dank aan de SOK en aan Ivo Mullenders en Frederic Lebouille, 2 gidsen die deze mergelgrot op hun duimpje kennen.

Hieronder kun je enkele van de 200 foto’s bekijken die ik die avond gemaakt heb.
Tot de volgende ‘dwaaldag’.