Feb
01
De moeizame status van de Sint Pietersberg.
By
Bron: Limburgs Dagblad 1 febr. 2008
De Sint Pietersberg moet op de Werelderfgoedlijst van de Unesco komen te staan. Kenners bepleiten dat in National Geographic. Het leidt tot instemmende reacties, maar makkelijk te bereiken is de status niet.
De Sint Pietersberg op de Werelderfgoedlijst van de Unesco krijgen, is geen fluitje van een cent. Zoveel is wel duidelijk als je een tijdje luistert naar de coördinator voor de Werelderfgoedlijst Rob de Jong bij de Rijksdienst
voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten. De eerstvolgende voordracht van Nederland worden de zeventiende-eeuwse grachten van Amsterdam. Ook de Waddenzee, de Hollandse Waterlinie en de Van Nellefabriek in Rotterdam staan nog op de voorlopige lijst van voor te dragen erfgoed.
Een Maastrichtse kandidatuur is niet meer dan een idee en geen onderbouwd voorstel. In het februarinummer van de Benelux-editie van National Geographic bepleiten de gangenstelselkenners John van Schaik en Jacquo Silvertant de Unesco-status voor de Sint Pietersberg. Silvertant bejubelt het gangenstelsel als ‘een negatief van de middeleeuwse bovengrondse werkelijkheid’. “We hebben nu vooral oog voor de bouwsels die bovengronds van de mergelblokken zijn gemaakt, maar de plekken waar ze ondergronds zijn weggehaald, zijn net zulke Kathedralen van technisch vernuft. De tekeningen en teksten op de wanden vormen een spiegel van eeuwen” verteld hij.
Maar om de Unesco-lijst niet eindeloos te laten groeien(inmiddels 830 erfgoederen in 136 landen) hebben de aangesloten landen juist afgesproken niet ongebreideld voordrachten te doen. Daar komt bij dat al jaren de roep klinkt om meer niet-westerse erfgoederen op de lijst te zetten. Europa is al zwaar oververtegenwoordigd. De Jong benadrukt dat ook in Botswana bijvoorbeeld prachtige rotstekeningen voor een erfgoedmelding in aanmerking komen. Als Nederland zelf al besluit om de Sint Pietersberg voor te dragen, dan gaat zeker nog een jaar voorbij voordat een internationale commissie voor het werelderfgoed een besluit neemt.
Stadshistoricus Servé Minis benadrukt dat de gemeente Maastricht in elk geval eerst in samenwerking met Belgie en Frankrijk bezig is de vestingwerken aan de Hoge en Lage Fronten via een samenwerkingsverband van vestingsteden voor te dragen voor de Unesco-lijst. Volgens Minis is het ook logischer om van het gangenstelsel onder de Sint Pietersberg eerst een rijksmonument te maken.
Een Maastrichtse kandidatuur is niet meer dan een idee en geen onderbouwd voorstel. In het februarinummer van de Benelux-editie van National Geographic bepleiten de gangenstelselkenners John van Schaik en Jacquo Silvertant de Unesco-status voor de Sint Pietersberg. Silvertant bejubelt het gangenstelsel als ‘een negatief van de middeleeuwse bovengrondse werkelijkheid’. “We hebben nu vooral oog voor de bouwsels die bovengronds van de mergelblokken zijn gemaakt, maar de plekken waar ze ondergronds zijn weggehaald, zijn net zulke Kathedralen van technisch vernuft. De tekeningen en teksten op de wanden vormen een spiegel van eeuwen” verteld hij.
Maar om de Unesco-lijst niet eindeloos te laten groeien(inmiddels 830 erfgoederen in 136 landen) hebben de aangesloten landen juist afgesproken niet ongebreideld voordrachten te doen. Daar komt bij dat al jaren de roep klinkt om meer niet-westerse erfgoederen op de lijst te zetten. Europa is al zwaar oververtegenwoordigd. De Jong benadrukt dat ook in Botswana bijvoorbeeld prachtige rotstekeningen voor een erfgoedmelding in aanmerking komen. Als Nederland zelf al besluit om de Sint Pietersberg voor te dragen, dan gaat zeker nog een jaar voorbij voordat een internationale commissie voor het werelderfgoed een besluit neemt.
Stadshistoricus Servé Minis benadrukt dat de gemeente Maastricht in elk geval eerst in samenwerking met Belgie en Frankrijk bezig is de vestingwerken aan de Hoge en Lage Fronten via een samenwerkingsverband van vestingsteden voor te dragen voor de Unesco-lijst. Volgens Minis is het ook logischer om van het gangenstelsel onder de Sint Pietersberg eerst een rijksmonument te maken.
