Search Results for "ingang"
Cannerberg – Ruïne van de koude oorlog
Posted by: | CommentsBron: Limburgs Dagblad 28 januari 2012
Door: Vikkie Bartholomeus
Decennia lang wist niemand precies wat al die militairen deden in de Cannerberg. De van van de Berlijnse Muur en een asbestschandaal maakten in 1992 een einde aan de ondergrondse NAVO-Basis. Na veel gesoebat over de grootste en meest complexe asbestsanering ooit is de Cannerberg weer ‘schoon’ overgedragen aan Limburgs Landschap.
Gasmasker op, overall aan. Het roestige poortje langs een onopvallene bosweg is zo smal dat je er zijdelings doorheen moet. Directeur Ger Frenken van Limburgs Landschap herinnert zich nog goed hoe hij er voor het eerst nerveus ondergronds ging. “Het was pure Hitchcock, buitengewoon spannend. Die berg was ‘geplastificeerd’, geheim. Je had geen idee.” Wat hij achter het onooglijke poortje aantrof was verbluffend. Acht kilometer gangenstelsel met met maar liefs 399 volledig geoutilleerde kantoren. Een kleine stad met een eigen brandweerkazerne, restaurant, kapsalon, cafés, wijnkelder en een indoor golfbaan compleet met nepgras. Een telefooncentrale, buizenpostnetwerk en een eigen bewegwijzeringssysteem: van Main Street tot Foxtrot Street.
NAVO-basis Cannerberg: 8000 meter gangen – 200-250 personeelsleden overdag / 30-40 personeelsleden s’nachts / 67.500 vloeroppervlak / 51 toiletten; 38 urinoirs, 27 douches; 75 wasbakken – 4482 tl-lampen
Jarenlang hebben hier dagelijks 250 mensen ondergronds gewerkt, onder zware geheimhouding. Militairen van Northag (Northern Army Group) en 2 ATAF (Second Allied Tactical Air Force) hielden in dit oorlogshoofdkwartier het Europese luchtruim in de gaten en runden vanuit het hart van de berg het nucleair operatiecentrum van de NAVO. ‘The Cave’ was een cruciale post in de wapenwedloop met de Rssen; de nieuwste verbindingstechnieken werden hier gebruikt. Eigen meteorologen hielden voor de gevechtspiloten het weer in de gaten; in de warroom werden op een groot scherm alle vluchtbewegingen van Italië tot Noorwegen geprojecteerd.
De NAVO betrok de voormalige Boschbergroeve in 1954; Britse militairen zochten een geschikte plek en wisten dat de Duitsers de berg in de Tweede Wereldoorlog hadden gebruikt om V1 en V2-raketten te bouwen. 4/371 werd de codenaam voor de Cannerberg, die al snel veranderde in een imposant militair bolwerk. Met controleposten, betonnen chicanes, kogelvrij glas en bomvrije deuren. m geen argwaan te wekken, moesten medewerkers de eerste jaren in burgerkleding naar binnen. Wat er inging, kwam er niet meer uit. Al het afval, elke afgedankte bureaustoel of koffiemok werd gedumpt in een van de zestien ondergrondse stortplaatsen. Documenten gingen na gebruik naar kamer B14: de shredding room. Versnipperde papierstroken werden daarna voor de zekerheid nog eens tot pulp vermalen. Want de vrees voor spionage was groot. De Russen hadden schijnbaar goede contacten in Limburg; Sovjetblad Pravda zou oefeningen in de Cannerberg geregeld van tevoren aangekondigd hebben. Bij de ingang van de war room hing nog tot aan de sluiting van de basis een waarschuwingsposter met portretten van elf militairen van de Russische missie Soxmis, die met permissie op NAVO-gebied verbleven, maar toch als gevaar gezien werden.
De drukte in de Cannerbergzorgde jarenlang voor geruchten en speculaties. Zaten er kernwapens in de berg? Waarom landden er geregeld helikopters? Pas in 1963 gaf de NAVO publiekelijk toe dat er sprake was van een ‘verenigd verbindingscentrum’ in de berg. Maar het bleef een “verboden plaats in gevolge van de Wet bescherming Staatsgeheimen”. Dat er ‘buiten’ niet over gesproken mocht worden, zorgde volgens Paul Croymans uit Ulestraten voor een grote verbondenheid ondergronds. “Wat in de berg kon, kon in een kazerne niet. Het was heel amicaal, de kolonel noemde je bij de voornaam, salueren hoefde niet.” Croymans werkte er 22 jaar als kapper. “Over klandizie had ik niet te klagen. ‘s Ochtends stond bij de ingang een officier van dienst die langharige militairen aanwees: barber, barber, barber. Die moesten allemaal bij mij langs. Voor de Britten, de Duitsers en andere nationaliteiten was kort haar verplicht. Aleen de Nederlanders, die lieten zich niet gauw knippen.”
Cannerberg - ingang
Croymans had een geweldige tijd ondergronds. Naast het hanteren van de tondeuse was hij lid van de driekoppige ‘trolleydots’, burgerpersoneel dat met een klein electrisch wagentje zorgde voor de logistiek in de mergelgangen. Dat hij zijn mond dicht moest houden over zijn werk ondergronds, weerhield hem het er niet van om soms voor de gein het geruchtencircuit te voeden. “Het was horen, zien en zwijgen. Maar ik heb wel eens wandelaars wijsgemaakt dat er bij de uitgang langs het kanaal duikboten lagen, met een getrainde dolfijn voor de bewaking. Dan hield ik een claxon in het water, toeterde en als er dan een rimpeling in het water kwam zei ik: zie je wel!”.
Paul Croymans vertelt met veel enthousiasme over de Cannerberg, maar zijn herinneringen zijn besmeurd door het asbestschandaal dat uiteindelijk het einde betekende voor de NAVO-basis. Tal van voormalige ‘berg-militairen’ en burgermedewerkers zijn ziek geworden doordat er te veel asbestvezels in de lucht hingen. Het ministerie van Defensie en de NAVO blunderden in de aanpak van deze gevaarlijke vervuiling, ondanks dringende verzoeken van buitenlandse militaire autoriteiten.
De ergste asbestvervuiling is ontstaan na een brand in de keuken in 1968; de juten doeken en een isolerende kurklaag om de luchttoevoerleidingen vatten vlam en er ontstaat een enorme rookontwikkeling in de nauwe mergelgangen. Om een herhaling te voorkomen, wordt asbest om de leidingen gespoten, waarvan minuscule deeltjes vervolgens door het hele complex gaan dwarrelen
De gevaren hiervan worden jarenlang onderschat of terzijde geschoven. Het duurt decennia voordat het asbestproblem onderkend wordt. De Royal Air Force adviseert bijvoorbeeld in 1976 al om het personeel uit te rusten met beschermende maskers en nog maar een minimum aan militairen tot de berg toe te laten. Maar pas nadat TNO in 1991 nogmaals een veel te hoge concentratie aan asbestdeeltjes meet, gaat de basis versneld dicht. Inmiddels is de Berlijnse Muur gevallen en is de geheime basis sowieso min of meer overbodig geworden.
Personeel is dan al jaren ongerust over de dreiging van asbestkanker mesothelioom. In een mergelwand in Alpha Street is een grafsteen ingekrast met opschrift: In peace my health killed by cave. Er naast de mergelgraffiti: 7 feet exit, met een pijl de bodem in. Paul Croymans krijgt tranen in zijn ogen. “Ze stikken allemaal”, zegt hij zachtjes. “Hoe veel mensen er ziek zijn geworden? Dat weet ik precies, maar dat zeg ik liever niet.” Wel wil hij kwijt dat hij alleen al in Limburg afscheid heeft moeten nemen van tien oud-medewerkers, overleden aan mesotheloom. “Er was zelfs een jongen bij van 24, die maar drie weken vakantiewerk in de berg heeft gedaan. Vreselijk”. Zelf wil hij zich niet laten testen op een eventuele aantasting van zijn longen of buikvlies. ”Als het zo ver is, weet ik genoeg. Dan heb ik nog een half jaar. En dan is het voorbij. Een afschuwelijk einde.”
Croymans was lang betrokken bij het Comité Asbestslachtoffers en helpt nog steeds weduwen om een schadevergoeding te krijgen. Het is voor hem een wrange vorm van genoegdoening. “Het ergste vind ik dat ze al heel lang wisten dat het niet pluis was, maar ze hebben ons daar gewoon in die rotzooi laten werken. Ik voel me belazerd.”
Paul Croymans was degene die in 1992 als laatste het hek van de Cannerberg sloot en de sleutel afgaf aan de kapitein. De NAVO dacht aanvankelijk de huur met de eigenaar Limburgs Landschap simpelweg op te kunnen zeggen, de toegang tot de berg dicht te kunnen metselen om vervolgens te vertrekken. Limburgs Landschap en de Gemeente Maastricht reageerden woedend. De berg moets shoon achter gelaten worden en de vervuiler betaalt! Jarenlange stekelige onderhandelingen volgden; uiteindelijk gaven het ministerie van Defensie en de NAVO toe, met tegenzin. Jos Notermans van de Stichting Menno van Coehoorn, die zich inzet voor militair erfgoed, kan zich de stekeligheden nog goed herinneren. “Julie willen de berg schoon? Dan gaat ook alles eruit!” Met enige dipomatie wist hij nog iets te redden van de bewegwijzering, apparatuur en opschriften op de muren die nu al ‘monumentale ‘ waarde hebben. Van het archief heeft hij maar een fractie kunnen redden. Van de 300 dozen met documenten en talloze tekeningen die zijn afgevoerd loopt het spoor bij het Nationaal Archief in Den Haag dood op een “Protocol van vernietiging’.
Wat rest is een surrealistische ruïne van de Koude Oorlog. De duistere kilometerslange gangen zijn volledig gestript. Er is nog maar een schim van de geheime ondergrondse stad overgebleven;hier en daar herinneren seventies-tegeltjes nog aan een kantine of siermetselwerk aan officiersbar The Flintstones. Alles is er uit gesloopt; licht, verwarming, alleen de enorme dieselmotoren zijn blijven staan. De oorlogsdreiging is nog steeds voelbaar, brush clothes – clean boots here staat op de murenvan een voormalige ontsmettingskamer en NBC-checkpoint; restanten van de tijd dat er nog serieus rekening gehouden werd met een nucleaire, biologische of chemische (NBC) aanval.
Het opruimen van de Cannerberg is een ongekend grote operatie geweest. Nog nooit eerder had zo’n ondergrondse sanering plaatsgevonden. De wet en regelgeving was onduidelijk en welke technieken moesten gebruikt worden? Niet alleen moest de asbest worden verwijderd, er was ook olie uit de tanks gelekt en het grondwater was vervuild. Tien jaar van onderzoeken waren er nodig, waarbij de meest uiteenlopende scenario’s zijn gepasseerd. Bacteriën in de mergel spuiten, mergel verhitten en de dampen afvoeren, iceblasting door de mergel te bespuiten met ijskoud kooldioxide.
Sanering: 9,3 miljoen kilo asbesthoudend afval – 2,9 miljoen kilo mergel verontreinigd met olie – 5,1 miljoen kilo schone mergel – 158.000 kilo puin – 12.500 kubieke meter afval uit ondergrondse vuilstorten
Uiteindelijk zijn de mergelwanden ‘gestofzuigd’ en deels handmatig afgekrabt. Ed van der Togt van het ministerie van Defensie: “Je kunt je voorstellen wat voor een monnikenwerk dit geweest is.” Elke twee uur moetsen de werklui zichzelf ontsmetten, ondanks maskers en beschermende kleding. Op plaatsen met olievervuiling is de bodem soms tot tien meter diep uitgegraven door een specialistisch bedrijf, dat wanden en plafonds heeft gestut om de stabiliteit te garanderen. Veertien stortplaatsen zijn opgeruimd; de bergen troep steeds met kleine karretjes naar buiten gereden. Twee stortplaatsen zijn achter gebleven omdat de wanden niet stevig genoeg waren om ze leeg te ruimen. Tijdens de sanering die van 2003 tot 2010 heeft geduurd , is één dode gevallen bij een instorting.
Hoeveel de sanering precies heeft gekost, blijft geheim, maar Defensie zegt binnen het budget van 38.5 miljoen euro te zijn gebleven. De NAVO heeft volgens Ed van der Togt “een substantiële bijdrage” geleverd. Limburgs Landschap realiseert zich dat de enorme saneringsoperatie niet voor niets mag zijn geweest. “We voelen ons zeer verplicht om er iets moois van te maken”, zegt Ger Frenken. Het is de bedoeling om de Canerberg open te stellen voor publiek als een relict van de Koude Oorlog, liefs met oud-medewerkers als gidsen. Edmond Staal van Limburgs Landschap: “We gaan die Koude Oorlog weer beleefbaar maken, ook al is die sfeer van dat geheime hoofdkwartier nu helemaal weg. James Bond krijgen we niet meer onder de grond.
Lees ook:
De 6 mooiste en meest interessante rondleidingen in de Limburgse Mergelgrotten
Posted by: | CommentsEen overzicht van de leukste rondleidingen in de Limburgse Mergelgrotten
De Limburgse mergelgrotten, wie is er niet geweest. Ooit was het een van de favoriete uitstapjes van de basisschool. Ik kan mij nog goed herinneren hoe ik met de 5e klas naar de Maastricht ging, eerst met de boot vanuit Maastricht naar de aanlegsteiger bij de Zonneberg en dan de grotten in. Dat was nog eens spannend!
De mergelgrotten genieten ook nu nog steeds van een grote populariteit onder de toeristen die jaarlijks Read More→
Wapentuig in de grot
Posted by: | CommentsBron: het Limburgs Dagblad van 22 oktober 2011
Door: René Willems
Historicus Jacquo Silvertant uit Valkenburg presenteert volgende maand een nieuw boek over de oorlogstijd in Zuid-Limburg. In ‘Codenaam Seehahn‘ beschrijft hij de geschiedenis van de oorlogsfabrieken van de Duitsers in de mergelgroeves in het Geuldal.
betonnen oorlogsconstructie voor de Bronsdaelgroeve
Grootvaders vertellen het verhaal nog altijd graag als ze met hun kleinkinderen langs de Geul van Houthem naar Meerssen wandelen. Die vreemde, betonnen pijlers voor de grotten hadden ooit een lanceerinrichting voor de V2 moeten worden, de beruchte ‘vliegende bommen’ van de nazi’s. Van hieruit wilde Adolf Hitler het verre Londen bombarderen.
“Onzin”, zegt Jacquo Silvertant. “Ik heb dat verhaal ook vaak gehoord, maar het kan niet kloppen: bij de bevrijding van Valkenburg in september 1944 verkeerde de V2 nog in een experimentele fase. Die legende is waarschijnlijk in stand gebleven omdat ze veel spannender is dan het werkelijke verhaal over de Duitse oorlogsindustrie in het Geuldal. En mensen geloven nu eenmaal liever een spannend fantasieverhaal dan het nuchtere relaas hoe het werkelijk was.”
In zijn nieuwe boek ‘Codenaam Seehahn’, dat volgende maand verschijnt, beschrijft Silvertant wat zich in die korte periode werkelijk heeft afgespeeld in de mergelgrotten van Valkenburg en Geulhem. Het is, zoals de ondertitel al aangeeft, de ‘geschiedenis van de Duitse onderaardse oorlogsfabrieken’. Wat, ook als het is ontdaan van alle romantiek, een meer dan spannend verhaal oplevert.
Wat spookten de Duitsers uit in die mergelgrotten langs de Geul en de Jeker?
“Aan het einde van de oorlog namen de geallieerde bombardementen op Duitse steden toe. Veel fabrieken die voor de Duitse oorlogsindustrie werkten, waren in puin geschoten. Daarom zochten de nazi’s overal in het Derde Rijk naar ondergrondse ruimten waar de getroffen bedrijven een nieuwe start konden maken, beveiligt tegen luchtaanvallen. Het is niet verwonderlijk dat ze hun oog daarbij ook lieten vallen op de mergelgrotten in Valkenburg en de Cannerberg in Maastricht. Die uitgebreide gangenstelsel lagen diep onder de grond, waarmee ze nagenoeg onkwetsbaar waren: bij een aanval vanuit de lucht zou hooguit de ingang vernield kunnen worden. Een veiligere plek was nauwelijks te vinden.”
Konden de Duitsers die grotten zo in gebruik nemen?
“Op zich wel. Maar er moest natuurlijk wel nog het een en ander gebeuren voordat de bedrijven er konden gaan produceren. Daarvoor zorgde de Organisation Todt, Hitlers bunkerbouwers. De mergelgangen werden verstevigd met beton en cement. Vervolgens werden leidingen aangelegd: licht en water. Uit latere verslagen weten we dat het om bijzonder moderne fabrieken ging, uitgerust met de nieuwste technische snufjes. Voor de medewerkers waren er bijvoorbeeld wasruimtes, wat in die tijd heel vooruitstrevend was. dat verklaart ook waarom juist die grotten tijdens de bevrijding zo in trek waren als schuilplaats voor de inwoners van Valkenburg: zij wisten dat ze daar licht en stromend water hadden!”
Welke bedrijven streken neer in die onderaardse fabrieken?
“Bedrijven konden daar gewoon op inschrijven. Je komt in de lijstjes vrijwel alle grote firma’s uit die tijd tegen: BMW, maar ook Fokker en Philips. Overigens bedienden die zich meestal van schuilnamen; formeel hadden die fabrieken heel andere namen, maar in de praktijk waren dat dochter-bv’s. Het voordeel daarvan was dat de bedrijven zelf buiten beeld bleven.
Het verhaal dat in het Geuldal V1′s o V2′s werden gebouwd, klopt volgens u niet. Wat werd dan wel gemaakt in die grotten?
“In de Bronsdaelgroeve bij Geulhem werden vliegtuigmotoren van het type BMW 801 gerepareerd. Die motoren waren bestemd voor het nieuwste vliegtuig van de nazi’s, de Junker 388. In de Barakkenberg, iets verderop, was een fabriek voor munitie. In de Heidegroeve aan de Plenkertstraat in Valkenburg maakte Philips, dat in Aken was gebombardeerd, onder de naam Wernermaatscahppij radiolampen en tl-buizen, Verder werd de Gemeentegrot in Valkenburg in gereedheid gebracht voor de productie van boordwapens en de Roebroekgroeve aan de Daalhemerweg werd gebruikt voor de opslag van materiaal. de enige plek waar de Duitsers wel aan hun ‘Vliegende Bommen’ werkten, was de Cannerberg in Maastricht”.
Waar haalden de Duitsers het personeel voor die fabrieken vandaan?
“Het ging vaak om dwangarbeiders of gevangenen uit de concentratiekampen. dat werkvolk – het ging alles bij elkaar om zeker 2500 mensen – werd gehuisvest in barakken die in de buurt van de grotten werden neergezet. De vakmensen, die wat meer bewegingsvrijheid genoten, logeerden in hotels of pensions in Valkenburg. Maar zeker in de beginperiode huurden de Duitsers ook plaatselijke aannemers in die met hun vaste personeel in de grotten werkten.”
Opschrift Duitse militair Zonneberg 1942
Hoe reageerde de plaatselijke bevolking daarop? Het verhaal gaat dat de betonnen constructie voor de ingang van de Bonsdalgroeve bewust een paar centimeter te laag werd gebouwd, zodat de treinen van de Duitsers er niet onder pasten. Is dat waar?
“Nee, ook dat klopt niet. De treinen zouden die tunnel niet inrijden, maar ervoor stoppen. Het had dus geen enkele zin gehad om de boel zo te saboteren. Bovendien hadden ze daar waarschijnlijk ook niet de kans toe gekregen. de leiding over dat werk was in handen van de Duitsers, die hadden heus wel ingegrepen als het werk niet volgens hun bouwtekeningen was uitgevoerd. Ik vrees dat saboteurs het niet hadden overleefd.”
Hoe komt het dat het verhaal van de oorlogsfabrieken in de grotten na de bevrijding zo radicaal veranderd is?
“Mensen hoorden liever het geromantiseerde verhaal met alle opsmuk die erbij hoort, dan de rauwe werkelijkheid. Zeker in een toeristenplaats als Valkenburg”.
U vertelt wel dat rauwe, nuchtere verhaal.
“Ik ben historicus. Het is mijn taak om te vertellen hoe het werkelijk in elkaar zat. Ook als dat minder vleiend is voor Valkenburg”.
‘Codenaam Seehahn‘ verschijnt eind november. Bestellen kan per email; silvertant.erfgoedprojecten@gmail.com. Bij voorintekening voor 15 november bedraagt de prijs € 17.95
Meer info vind je ook via deze link: Nieuw boek onderaardse oorlogsfabrieken Geuldal
Meer weten over de Duitse bunkers in oorlogstijd, zie dan ook onderstaande links (diverse talen)
Heksenheisa – Halloween in grotten Zonneberg Maastricht
Posted by: | CommentsBron: MaastrichtUnderground
Heb je al eens een heks in het echt gezien? Verkleed je als heks (mag wel, hoeft niet!) en maak een tocht in de grotten Zonneberg. Want in deze grotten wonen nog twee heuse toverkollen . Onze gids Paul weet waar ze verstopt zitten en laat je graag hun schuilplek zien. Kom op 30 oktober maar langs als je durft en beleef het spannende heksenavontuur!
- Datum: 30 oktober van 16:00 tot 16:45 uur, van 17:00 tot 17:45 uur en van 18:00 tot 18:45 uur.
- Start: Ingang Zonneberg
- Prijs: € 4,50
- Leeftijd: 4 t/m 11 jaar
- Online boeken: start 16:00, 17:00, 18:00
![halloween[2] Heksenheisa Halloween in grotten Zonneberg Maastricht](http://www.vvflits.nl/Portals/3/halloween[2].jpg "Halloween Zonneberg Maastricht")
Halloween Zonneberg Maastricht
Nieuw beeld van Blokbreker in Valkenburg
Posted by: | CommentsBron: Dennis2 van het Berglopersforum
De Blokbreker, de stoere werkman, die in het eeuwige donker van de onderaardse gangen van de Valkenburgs grotten zwoegde om de zware mergelblokken los te hakken, is nu vereeuwigd. Een beeldje van de Blokbreker heeft een plaats gekregen in de mergelwand naast de ingang van de Gemeentegrot aan de Cauberg.
In een nis staat hij met zijn gereedschap in de hand, klaar om weer aan de slag te gaan. En aan het alpinopetje op zijn hoofd zou je kunnen afleiden, dat het een beeld is, waar mergelspecialist Fer Rouwet uit Ingber/Sibbe model heeft gestaan.het beeld is gemaakt door Harry Vrijens.
De blokbreker
Valkenburg wil strooizout opslaan in mergelgroeve
Posted by: | CommentsDe gemeente Valkenburg aan de Geul wil een voorraad van strooizout gaan aanleggen in een mergelgrot. Hiermee wil de gemeente voorkomen dat er tijdens een strenge winter wederom een tekort aan strooizout ontstaat, zoals dat in januari 2010 en in mindere mate december 2010 is voorgekomen.
De gemeente is met de eigenaar van de grot bij Geulhem in gesprek om de grot te gebruiken voor zoutopslag. Daarnaast zal het zout in de zomer gekocht worden, aangezien het dan veel goedkoper is in aanschaf. Mocht de eigenaar van de grot in Geulhem goedkeuring geven, dan moet gemeenteraad een beslissing nemen over het plan.
Wordt donateur en steun de mergelgrotten
Posted by: | Comments
Mergelgroeve t' Rooth
Als bergloper ben ik vaak (maar niet vaak genoeg) ondergronds te vinden voor het uitoefenen van mijn hobby. Toch vraag ik mij vaak af of ik deze hobby nog lang kan uitoefenen. Steeds meer groeves worden door de eigenaar gesloten omdat het te duur is om de groeve nog te beheren. Juist hier komt De Stichting Ir. D.C. van Schaïk om de hoek kijken. Zij nemen het beheer van de eigenaar over en zorgen op deze manier voor het in stand houden van deze groeve voor het nageslacht.
Bent u als lezer van mijn website ook zo enthousiast? Draagt u de mergelgrotten een warm hart toe? Lees dan aub onderstaand verhaal en wordt ook donateur. Voor een bedrag van € 25.00 per jaar kan zeer veel gedaan worden.
Sinds eind 2010 ben ik bestuurslid bij de Stichting Ir. D.C. van Schaïk. Deze stichting opereert onder de vlag van het Natuurhistorisch Genootschap Limburg en heeft een nauwe band met de Studiegroep Onderaardse Kalksteengroeven. Na bijna 13 jaar is de stichting uitgegroeid tot een semiprofessionele beheerorganisatie voor mergelgroeven die vaak geraadpleegd wordt door derden vanwege de aanwezige deskundigheid.
De Stichting Ir. D.C. van Schaïk, is opgericht in 1997 voor het beheren van onderaardse mergelgroeven. Momenteel beheerd de stichting 14 mergelgroeven (waarvan vier in Maastricht) met ongeveer 30 vrijwilligers. Men stelt de mergelgroeven open voor onderzoek, berglopen en educatieve- en sponsor rondleidingen. De stichting draait volledig op sponsorgelden van particulieren en bedrijven.
Het belang van bovengenoemde stichting moet niet onderschat worden. De mergelgroeven zijn een zeer belangrijk onderdeel van ons Limburgs culturele erfgoed. Behalve de groeve-ingangen, die vaak een integraal onderdeel uitmaken van het Limburgse landschap, moet ook het belang van de onderaardse gangen niet vergeten worden. Hoeveel van onze voorvaderen hebben hier niet staan zwoegen bij het breken van de mergelblokken, of in latere tijd bij het kweken van champignons of witlof. In veel groeven zijn nog steeds oude opschriften te vinden van deze blokbrekers, kwekers of bezoekers. Ook kunnen er de mijnbouwtechnieken uit voorbije eeuwen bestudeerd worden. Men kan er als het ware nog steeds de handtekening van de blokbrekers zien. Het zijn werkelijk onderaardse cultuurhistorische pareltjes.
Onderzoek
Onderzoek naar deze groeven door o.a. de SOK is dan ook zeer belangrijk en dit kan enkel wanneer de groeven goed beheerd worden. Beheer is ook belangrijk om vernieling van de cultuurhistorische waarden te voorkomen. De stichting Ir. D.C. van Schaïk wil daartoe ook nadrukkelijk bijdragen aan de educatie rond groeven, vooral voor de locale jeugd. Daarnaast zijn de groeven met name in de winter van uitzonderlijk belang als biotoop voor duizenden overwinterende vleermuizen. Hun noodzakelijke bescherming is bij wet geregeld.
Opschrift D.C. van Schaïk
Berglopen
Ook wil de stichting het berglopen in goede banen leiden. Berglopen is al zeer oud en hoort bij ons cultureel erfgoed, net zoals de mergelgroeven er zelf toe behoren. Berglopen is een belangrijke sociale activiteit en het is tevens een stimulans voor het beschermen van onze cultuurhistorische pareltjes. Zonder berglopers sterft de liefde voor het ondergrondse uit en zonder deze liefde gaat het ondergrondse landschap geleidelijk aan teloor. Onbekend maakt nu eenmaal onbemind. De stichting Ir. D.C. van Schaïk wil daartoe berglopers de mogelijkheid geven de groeven op een veilige en gereguleerde manier te bezoeken en zodoende illegaal bergbezoek tegen te gaan.
Vrienden van de Stichting Ir. D.C. van Schaïk
De stichting Ir. D.C. van Schaïk kan niet bestaan zonder de sympathie en ook de financiële steun van de samenleving. Vanaf een bedrag van € 25.00 per jaar kunt u ook donateur van de stichting worden. Als donateur krijgt u:
- Jaarlijks een uitnodiging voor de Groevedag waar u het werk van de stichting kunt aanschouwen.
- Daarnaast wordt u tweemaal per jaar door middel van de nieuwsbrief “Steunpilaar” op de hoogte gehouden van het wel en wee van de stichting.
Als u, na het lezen van bovenstaand verhaal ook tot de conclusie komt dat de Ir. D.C. van Schaïk zeer belangrijk werk doet en wil u ons steunen, dan kan dat: Een briefje naar ons secretariaat op Postbus 2235, 6201 HA Maastricht volstaat. Een mail is nog sneller: info [at] vanschaikstichting punt nl
Ook kunt u rechtstreeks op het bankrekeningnummer van de stichting storten:
SNS-Bank Maastricht 92.98.12.034
of
KBC bank (B) 745-0030689-09
De stichting Ir. D.C. van Schaïk dankt u voor u financiële bijdrage en steun.
Boek over groeve ‘De Keel’
Posted by: | Comments‘Over groeve De Keel. De boven- en ondergrondse geschiedenis van een kalksteengroeve en haar omgeving’
Auteur: Luck Walschot
Met bijdragen van: Jens Köster en Rudi Dortangs
Eindredactie: Marion ZIjlema (Huis voor de Kunsten Limburg)
Informatie Groeve de Keel
Groeve De Keel is een van de grootste onderaardse kalksteengroeven op de grens van Nederland en België bij het Albertkanaal. In het boek ‘Over groeve De Keel’ (2010) wordt uitgebreid verteld over onder andere de ontstaansgeschiedenis en functies van de groeve, de verschillende delen en hun eigenaren, ontginningsmethoden, het gebruik van de groeve tijdens oorlogen en voor de champignonkweek, het huidige gebruik als natuurreservaat voor hoofdzakelijk vleermuizen en de aanleg van het Albertkanaal en de gevolgen hiervan voor groeve De Keel en de bewoners erboven. Het geheel is rijkelijk geïllustreerd met foto’s, kaarten en tekeningen.
Klik hier voor een download van de cover van het boek.
Het boek is te koop voor 29.95 euro (excl. 6 euro verzendkosten voor Nederland en België). U kunt een of meerdere exemplaren bestellen door het bedrag over te maken op rekeningnummer 1198.40.198 ten name van Stichting Ondergrondse Werken, onder vermeldeing van naam en adres. U kunt ook een mailtje sturen naar sow@home.nl.
Maquette
Bij deze publicatie is ook een maquette van groeve De Keel gemaakt. Deze uit meerdere etages bestaande maquette heeft een oppervlakte van zo’n 9 m2. De rijke geschiedenis en diverse functies van de groeve worden hierin als in een spannend jongensboek gevisualiseerd met beeld, geluid en licht.
Ingang groeve de Keel
