Vandaag besloten om voor de eerste keer Caestert alleen te bezoeken.
Zondagmorgen om 10 uur. Ik heb mijn auto onder aan de berg geparkeerd.
Kijk alles 3 keer na, ben bang licht, reserve licht en reserve-reserve licht te vergeten.
Een oude man kijkt me nieuwsgierig aan, hij zal dit

Ik denk dat ik alles bij me heb, dus laat ik maar gaan. De weg naar boven is mij wel bekend, ben hier reeds diverse keren met “TG” geweest, maar dit is de eerste keer dat ik alleen omhoog loop.
Fototoestel bij de hand, ik wil n.l. ook eens wat foto´s van buiten de groeve maken,
het bos is naar mijn mening bijna net zo interessant als het binnenste van de “berg”.
Het is hier zo stil op zondagmorgen, zelfs op de weg beneden mij is geen verkeer.
Ik verwacht hierboven sowieso niemand tegen te komen, zondagochtend is geen
berglopers ochtend. Het is 16 juli en het is warm, het zal in de loop van de dag nog
veel warmer worden, dat is nu al te voelen, zelfs door het dichte bladerdak.
Het bos is hier sterk verwilderd.

Na de 2 pilaren boven aan de helling zou ik door de oude tuinen van het voormalig kasteel moeten lopen, maar zelfs met veel fantasie is hier niets meer van de voormalige grandeur te herkennen.
Verderop zie ik rechts in de helling de z.g. glijgoten, waarin men in vroegere tijden de mergelblokken en losse mergel naar beneden liet “glijden”. De goot is begroeid, maar nog steeds goed te zien.
Ik probeer een stukje omlaag te klimmen om een goede foto te maken,
maar waag me niet te diep, heb geen zin om onderaan in iemand z´n tuin te pletter te
slaan. Verderop ligt links in de helling de ingang naar Caestert.
Voor zo´n majestueuze groeve, is de ingang maar pover. Voor de ingang ligt nog een hoop as na te smeulen. Her en der liggen flesjes en blikjes bier, het was weer “gezellig” gisteravond! Waarom ruimen ze die zooi niet op? Er zullen wel altijd mensen zijn die meer van bier dan van hun omgeving kunnen genieten.
Ik wil nog een stukje verder langs het pad richting Nederland lopen.
Na 50 meter kom ik een grenspaal tegen en zet deze op de foto. Veel verder kun je hier niet, want na een tiental meter loop je tegen de ENCI groeve aan en die hoef ik niet te zien.
Ik loop weer terug naar de ingang van Caestert want ik zal nu toch wel eens naar binnen moeten.
Ik begin met mijn coleman, heb deze vanmorgen helemaal gevuld en moet nog de druk
opvoeren door als een gek te gaan pompen. Nog even met mijn kompas, die ik vorige week gekocht heb, de ingang pijlen, maar had reeds op een kaart gezien dat de hoofdgangen van oost naar west lopen, dat maakt het iets makkelijker (hoop ik).
Ik kruip door het gat aan de rechtse kant van de muur en sta eindelijk binnen.
Het is moeilijk te omschrijven hoe het hier uitziet, maar voor mijn gevoel sta ik in het oude Egypte in een oude tempel waarover ik vroeger op school wel eens iets heb meegekregen.
Overal massieve zachtgele pilaren die door het bewegen van mijn lamp spookachtig heen
en weer bewegen. Dit is en blijft een fantastisch landschap. In de afgelopen keren heb ik reeds geprobeerd dit op foto te krijgen, maar wat mijn ogen zien, is niet op foto te realiseren.

Langzaam loop ik naar beneden naar de grote ventilator die daar volgens mij al lang ligt. Ik noem het maar een ventilator omdat deze daarop lijkt. Komt zo te zien uit de tijd van de champignonteelt. Dit wordt mijn beginpunt. Eerst ben ik van plan in oostelijke richting (richting Jekerdal) te lopen om te kijken of ik het gat in de muur naar zuid terug kan vinden.
Nou, dat gaat goed, na eventjes zoeken heb ik het gevonden, heb even naar binnen gekeken, maar om nu naar binnen te gaan, daar heb ik niet zo´n zin in. Waarom deze muren hier staan, daar zal ik het op een later tijdstip wel over hebben.
Nu ik het gat heb gevonden loop ik terug naar mijn beginpunt om te kijken of ik de weg nog weet. Dat valt mee, maar ja, het is dan ook nog niet zo ver.
Weer terug in richting oosten, de laatste keer dat ik hier was, heeft iemand mij het opschrift van “Lambier de Pondeur” laten zien en dat wil ik graag terugvinden. Na 5 minuten stop ik, ik hoor…… voetstappen…….ben ik toch niet alleen?……….vreemd, nu hoor ik weer niets!……….zal wel mijn verbeelding zijn. Geluid is hieronder bijna niet, dus misschien ben ik het wel zelf, of is het de weerkaatsing tegen de muur.

Eindelijk, na een half uur zoeken vind ik het opschrift terug. Ik ga eventjes zitten en geniet nu toch wel van de stilte die hieronder heerst. Ik twijfel even of ik de coleman ook niet moet uitzetten om eens helemaal in het donker te zitten, maar laat het toch maar achterwege……..stel je voor ik krijg dat ding niet meer aan!!!

Zo……tijd gaat hieronder snel voorbij en het wordt tijd weer eens naar de uitgang te lopen, het is eigenlijk wel goed geweest voor de 1e keer.
Na 10 minuten sta ik bij de ingang. Gek toch, als je je door anderen laat leiden, lijkt de groeve toch veel groter.
Ik voel me goed, het feit dat je alleen naar binnen bent gegaan en de weg terug ook weer op je eigen houtje vindt is een bijzonder gevoel. Je bent er in het dagelijks leven helemaal niet meer mee bezig, aangezien overal wel een bordje met een straatnaam of zoiets staat. Hier moet je het nog helemaal zelf zien te redden en het gevoel dat je helemaal alleen op jezelf bent aangewezen, geeft je een soort overwinningsroes; “Dat heb ik toch maar weer helemaal alleen gedaan”. (achteraf is natuurlijk altijd makkelijk praten!)

Nu nog de weg terug, maar na mijn net ontdekte “oerkracht” is dit en peulenschil.
Na een kwartiertje sta ik weer bij mijn auto. Terug in de luxe, terug in het lawaai, het felle licht, de stress en de “problemen” van alledag.

“Wat is het daarbinnen toch fantastisch”

Frank